Ο Φασματικός Δολοφόνος — Εκτύπωση & ελαιογραφία

Αυτό είναι το πορτρέτο που καθήλωσε το Dishonored στη μνήμη: ο Κόρβο κατά μέτωπο, τα χέρια σταυρωμένα ψηλά στο στήθος, η πτυσσόμενη λεπίδα κλειστή στη μία γροθιά και το Σημάδι του Ξένου να καίει πρασινόχρυσο στη ράχη του άλλου χεριού. Δεν κινείται. Αποφασίζει.

Η παλέτα αφηγείται σχεδόν τα πάντα. Το Ντάνγουολ πίσω του αποδίδεται σε βρεγμένο σχιστόλιθο και καπνό κάρβουνου: ένα ρολόι-πύργος δεξιά, καμινάδες που αιμορραγούν σε έναν ουρανό από μελανιασμένα σύννεφα, όλα στο χρώμα μιας πόλης που έπαψε να πλένεται. Απέναντι σε αυτό, το Σημάδι είναι η μοναδική κορεσμένη νότα του καμβά, ένα νοσηρά φωσφορίζον πράσινο που μοιάζει λιγότερο με μαγεία και περισσότερο με μόλυνση. Ο καλλιτέχνης το άφησε να ξεχειλίσει ελαφρώς, ώστε η λάμψη να πέφτει στο δέρμα του μανικιού και κάτω από το σαγόνι.

Κοιτάξτε τη μάσκα από κοντά και θα βρείτε τη λεπτομέρεια που ενοχλεί: οι δύο φακοί δεν έχουν ούτε το ίδιο μέγεθος ούτε το ίδιο ύψος, ο ένας με ορειχάλκινο δακτύλιο, ο άλλος γυμνός. Είναι πρόσωπο συναρμολογημένο από μηχανικό, όχι από μασκοποιό. Η ραμμένη κουκούλα, τα λουριά στον λαιμό, τα φθαρμένα πριτσίνια — κάθε στοιχείο επιμένει ότι το αντικείμενο βγήκε από εργαστήριο.

Από τη Dishonored collection μας. Για την ίδια μορφή σε κίνηση αντί για ακινησία δείτε το Masterful Stealth and Power, ή το The Silent Core όπου η μάσκα αποσυναρμολογείται σε καθαρό διάκοσμο.